شاید اگر چند سالی دیرتر دنیا آمده بودم زندگی روی دیگر خود را به من نشان می داد و شاید بی آنکه بخواهم دیگر این نبودم که حالا هستم.

خیلی طول کشید لحظه ها، ساعتها و نه! سالها وقت صرف کردم تا شدم آنی که باید ...شاید اگر از همان روز اول پیدا می شدم بی آنکه تلاش کنم و عرق بریزم، بی آنکه زخم بخورد شادی هایم و بگرید چشمانم تا دریا شدن و شبهای طویل و عریض را در تفکر به سر برم و پروانه ی خیالم را در جاده ی بی انتهای زمان به پرواز درآورم ونگاه منتظرم را خیره بدوزم به افق های دور و نارنجی از خون خورشید کشته شده در راه دوست دیگر از بودن لذت نمی بردم اینگونه که الان مشعوف می شوم.

روزی که خودم را پیدا کردم روزی بود مثل هر روز خدا با تابیدن اشعه طلایی خورشید آغاز شد و با وزیدن نسیم آرام صبحگاهی ادامه پیدا کرد.نمی دانستم باید چگونه با خودم روبرو شوم و چطور ازاو پذیرایی کنم. دستپاچه شده بودم شاید و شاید هم تعجب زده و مبهوت.به صورتم که دست کشیدم و نوازشش کردم احساس آرامشی به من دست داد و تازه فهمیدم آن چیزی که همیشه گم کرده بودم همین آرامشی ست که به آن دست یافته ام.

اگر قرنها هم می گذشت باز ارزش این را داشت که من الان به چیزی دست یافته ام که بی آن دیگر زندگی نمی توانم.هرچند تا این چند وقت پیش زنده بودم ولی دیگر نه...

 شکوفه ی دل آرای تبسّمت

 آنگاه که می شکفد

 عطر روحبخش یادت را

 در فضای بسته ی دل بی قرارم

 می پراکند ؛

 بلبل سرمست نگاه نگرانم

 بی آرام و شتابان

  بر گلبرگ خنده های شیرینت

  پا می نهد

  و ترانه سرایی می کند.

بی هیچ پیش زمینه ای می نویسم تا ببینم چند مرده حلاجم!!!

شاید اگر بوی بهار نارنج همه جا را پر نمی کرد نمی توانستم مستی خود را بر همگان توجیه کنم و هنوز بهار به انتهای خود نزدیک نشده و من در پی راهی هستم و چاره ای برای توجیه مستی بی شراب خود..

هرچند...

من مست می عشقم هشیار نخواهم شد

از خواب خوش مستی بیدار نخواهم شد

عشق را شاید هنوز تعریفی در خور نمی توانم و تا به این ثانیه آگاه نیستم که بالاخره عاشقم یا نه و اگر عاشقم  به چه کسی؟

همیشه می خواندم که عشق لایق هر بی سر و پایی نیست و نباید آن را گدایی کرد .

همیشه می خواندم که عاشقان التماس می کنند و گریه و زاری و ..از این حرفها.

و همیشه می دیدم که آنان که عاشق تر بودن بیشتر بلا می کشیدند.

حالا......

عاشقم یا نه؟

ترا نادیدن ما غم نباشد                               که ما در خاطر تو ماندگاریم

وگر روزی جهان در هم بریزد                   نمی ترسم چرا ما هر دو یاریم

به عشقت گشته ام مجنون و شیدا                 که ما نام آور شهر و دیاریم

خطا کردم نمردم از غم تو                        که ما در راه تو ره می سپاریم

زمام عمر من اندر کف تو                         که ما بر یاری ات امید واریم

هلاک من بود نادیدن تو                           شب و روزِ فراقت می شماریم

شراب تلخ می نوشم ز هجران                     که ما دائم ز هجر تو خماریم

کرم بنما بیا در خانه ی ما                    که ما در دم به راهت جان سپاریم

ما هم می گوییم عجب این انگار سایه ی مااست که در پرتوی توجهات دوستان رنگ می بازد!!

دوره ای پیش آمد کرده بسیار غریب . ما را به شبگردی همانند کرده اند که البته زیاد هم از مباحثت با ایشان بدمان نمی آید..انگار که همه در تاریخی خود ساخته فرومانده اند که نه سر دارد نه انتهایی را می توان برایش متصور شد. ولی کاش بفهمیم که مقوله ی حضور ما این میان از چه روی است!؟

....

این روزها پر است از بوی بهارو همنشینی با دشت و شقایق های وحشی.

مرا با خاطرات خوش رهـــا کن                                          برایم قـــــــــبر زیبایی بنا کن

مــــــرا تنها گذار و یاوه کم گو                                          اگر خواهی برو ، غم را صدا کن

نمی یابم حــــــــریف ناله و نی                                           رهـایم کن ، برو در نی صداکن

ز آه وناله ام مرغ سحـــــر خیز                                           به بد خلقی بگفتم: کم صدا کن

مـرا گر خـــــــاطراتی بود باقی                                           به شیرینی بگو ، بـد را جدا کن

          منم سرگشـته و حیران و مغبون                                          ز بهر این دل عاشـــق دعا کن

                    همین!