بستگی دارد به این که از دنده ی چپ بلند شده باشم یا راست .

به این که افتاب از کدام طرف در بیاید.

به این که هوا گرم باشد یا سرد.

ابری یا آفتابی.

به این که میل خوردن صبحانه داشته باشم یا نه.

به این که حوصله ی حرف زدن داشته باشم یا دلم بخواهد در لاک خودم فرو بروم و هیچ کس را نبینم حتی خودم را.

و این که خدا بخواهد یا نه.

 همه چیز مان مشروط است .

جمله های شرطی بشترین عباراتی هستند که در مکالمات روزمره بکار می بریم.

اما بیایید در این مجال کم زندگی

برای عشق ورزیدن شرط نگذاریم.

بی دریغ دوست بداریم تا بی شائبه دوستمان بدارند.

همین....

این روزها بیشتر به نبودن فکر می کنم تا زیستن.....

اشتباهی ست که هر لحظه می کنیم.

دلی را می آزاریم.

قلبی را می شکنیم.

اشکی را بر گونه ای جاری می کنیم.

گلی را پر پر می کنیم.

پرنده ای را بی خانمان می کنیم.

وبعد از این همه آشوب

فقط می گوییم : ببخشید!

شاید این آخرین لحظه ای باشد که فرصت داریم جبران کنیم.

پس استفاده کنیم برای گفتن نگفته ها

برای فریاد زدن در گوش کسی که دوستش داریم و به او بگوییم : دوستت دارم

شاید دیگر مجالی برای گفتن معذرت می خواهم نباشد.

سریعتر.

در همین لحظه زندگی کن.

شاید فردا هرگز نیاید.