اسپوتا

شاید

royayeshirin2001 — Wed, 04 Nov 2009 19:58:54 GMT

شاید این جمعه بیاید شاید...!

یعنی چی شده؟

royayeshirin2001 — Sun, 27 Sep 2009 22:30:38 GMT

بعد از چندی دوری باز آمدم.

راستش خیلی حرف نگفته دارم ولی ترجیح می دم همین طور نگفته بمونه.

اصل مطلب این که من خوبم و به خوبی و خوشی روزگار می گذرانم تنها مشکلی که دارم اینه که خودکارم فقط سبز می نویسه.

هر چی فکر می کنم الان که بهار نیست!

یعنی چی شده؟

باران

royayeshirin2001 — Sun, 04 Jan 2009 13:30:52 GMT

گاهی وقتها تنها جایی که می توانم بروم دنیایی است که مجازی است هرچند مخاطب زیاد داری ولی می توانی خودت را پشت آن پنهان کنی و راحت باشی....

گاهی وقتها دلم برای باران تنگ می شود...از آسمان که امیدم قطع می شود در زمین دنبال آن می گردم و به چشم هایم پناه می برم...

حال چه می شود اگر هوای باران داشته باشی و اشکی برای باریدن نباشد....

این روزا یه جوری ام!!!

royayeshirin2001 — Wed, 09 Jul 2008 10:18:52 GMT

نمی دونم چی شده !

نمی دونم چی می خواد بشه؟!!

نمی خوام بدونم چرا این جوری ام!

فقط دلم می خواد زود خوب بشم!

یه جایی نوشته بود افسردگی مخصوص اونایی یه که از خدا غافلند....

برای خودم تایپش کردم و پرینت گرفتم....حالا هم میارمش اینجا که شاید باعث بشه حالم خوب بشه یا حتی اگر حال یک نفر دیگه رو هم خوب کنه من راضی ام!

شخص افسرده از اینکه همه چیز را مطابق میل خود نمی بیند دچار افسردگی شده است ، در حالی که ما نباید بخاطر اینکه چون به همه ی انچه می خواهیم نرسیدیم ، از مقدار ممکن هم دست برداریم و تسلیم شویم.

شخص افسرده با خود فکر می کند که چرا همه ی مردم مرا دوست ندارند، و حال آنکه این امر غیر ممکنی است و حتی خدا و جبرئیل هم دشمن دارند. لذا انسان نباید توقع داشته باشد که همه او را دوست بدارند.

شخص افسرده گمان می کند همه مردم بد هستند ، در صورتی که چنین نیست و خداوند به فرشتگانی که این توهم را داشتند پاسخ داد.

شخص افسرده گمان می کند که همه ی ناگواری ها از بیرون وجود اوست ف در حالی که عمده ی تلخی ها عکس العمل و پاسخ خصلت ها و کردار ماست.

شخص مضطرب از شروع در کارها نگران است و احساس ترس و تنهایی می کند. حضرت علی (ع) برای رفع این حالت می فرماید : (( از هر چه می ترسی خود را در آن بینداز ، که ترس هر چیز بیش از خود آن است.

شخص مضطرب نگران آن است که آینده چه خواهد شد. این حالت را می توان با توکل بر خدا و پشتکار درمان کرد.

اموری همچون عدم قدر دانی مردم از زحمات آنها ، گناه ترس از مرگ ، تلقین های خانواده به اینکه نمی دانی و نمی توانی ، قضاوت های عجولانه ، توقعات نابجا و تصورات غلط ، علت بسیاری از افسردگی ها و اضطراب ها می باشد که با یاد خدا و قدرت و عفو و لطف او می توان آنها را به آرامش و شادابی مبدل ساخت.

چرا؟

royayeshirin2001 — Mon, 02 Jun 2008 13:08:14 GMT

چرا خورشید می تابه

چرا می چرخه زمین؟؟؟؟؟

همین؟!!!!!

خیلی زود می گذره!!

royayeshirin2001 — Fri, 30 May 2008 09:16:24 GMT

من از اون بار آخری که اینجا نوشتم یازده ماه بزرگتر شده ام.می توانم بگویم پیرتر اما می گویم عاقل تر پخته تر و دیدم نسبت به زندگی بازتر شده است.

خدا یک بار دیگر به من فرصت داد تا بهار زندگی را تجربه کنم و بینایی ام را با دیدن زیبایی های طبیعت بیارایم.

خدایا شکرت....

مرا لحظه ای به خودم وامگذار.

royayeshirin2001 — Thu, 12 Jul 2007 11:20:59 GMT

سلام...

روزهایی که گذشت بودم ولی نه اینجا توی فضای مجازی وب که توی دنیای واقعی.

واقعیت همیشه هم اونجور ها که میگن تلخ نیست.

البته شیرینی گس مزه ای داره که همیشه و همه کس قادر به درکش نیستند .

من هم قدیما فکر می کردم حقیقت تلخه ولی تازگی ها دارم می فهمم نه اونقدرها!

ظاهرا آدم به مرگ که نزدیک تر میشه دیدش به دنیا هم عوض میشه.

هر روزی که می گذره یک روز به مرگ نزدیک تر می شویم.

خدایا شکرت......

خدایا شکرت!!!

royayeshirin2001 — Sun, 15 Apr 2007 21:34:21 GMT

هر روز که می گذره بیشتر باور می کنم که خدا خیلی به من توجه داره و من تا به حال چه بنده ی نا شکری براش بودم.

ازش می خوام به همون بزرگی خودش از سر تقصیراتم بگذره و حتی یک لحظه منو رها نکنه.

راضی ام به بلا اگر خدا بخواد و هیچ خوشی رو بی یاد خدا و حضورش نمی خوام.

خدایا شکرت....

سال جدید...

royayeshirin2001 — Thu, 22 Mar 2007 21:30:19 GMT

در آخرین ساعات سالی که گذشت نمی دانم به چه فکر کنم....

به این می اندیشم که سال 85 شاید یکی از بهترین سال هایی بود که تا به حال در عمرم داشتم ...

شاید در این سال به چیزهایی رسیدم که هرگز فکرش را نمی کردم...

شاید کارهایی کردم که قبلاَ تصور می کردم از عهده ی آن ها بر نمی آیم...

شاید باید بیشتر فکر می کردم...

شاید می توانستم بهتر باشم...

شاید بزرگ شده ام و باید از عالم زیبا و بی آلایش کودکی خارج شوم...

شاید هنوز آن قدر کوچکم که حتی نمی توانم ذره ای به عظمت جهان هستی پی ببرم...

شاید خیلی وقت نداشته باشم که بشوم آنچه لیاقتش را دارم و

شاید بیشتر از این ها حق من است!

سال جدید را با آرزوهای قدیم شروع می کنم،

سال نو را با لباس های کهنه اغاز می کنم،

سالی دیگر را پشت سر می گذارم تا به سرنوشت خود نزدیک تر شوم،

سال 86 را با همان روح پاک قدیمی شروع می کنم ، همان نگاه دوست داشتنی ، همان دست های مهربان ، همان قلب پاک و بی آلایش که در تب و تاب بهتر شدن دنیاست،

خدا همیشه با من است،

خدایا شکرت!

حتی لحظه ای مرا به خودم وامگذار!

حتی اگر مرا با سخت ترین امتحانات مورد آزمایش قرار دهی،

خدایا دوستت دارم!!!!

خداراشکر

royayeshirin2001 — Mon, 19 Feb 2007 17:22:04 GMT

بعضی مواقع به این نتیجه می رسم که من توی این دنیا گیر افتادم و مجبورم تا قیام قیامت تحملش کنم.

اما اکثر مواقع خیلی خوشحالم که توی این دنیای به این خوبی زندگی می کنم و می تونم از تمام زیبایی ها استفاده کنم.

می تونم رنگ زیبا و دلفریب گل های بهاری رو ببینم و اونا رو بو کنمِِ

می تونم صدای پرنده های آوازه خون رو بشنوم

می تونم نفس بکشم

می تونم حرف بزنم

می تونم راه برم

و خیلی چیزهای دیگه...

خدا را صدهزار مرتبه شکر!!!